1 zaaloverzichtKunst in het tijdperk van energie en grondstof


Worden we voor de gek gehouden? Op smalle witte sokkels, allen ongelijk hoog,  liggen afgehakte, losgetrokken elektriciteitskabels. Verschillende maten, verschillend van hoogte, sommige liggend, ook op de vloer. Het ziet er esthetisch uit, door de opstelling. Door de kleuren, lijkt het zelfs op snoepgoed. We worden daar even kinderlijk blij van.

 

toren detailIn het atelier van Nicolas Dings

Het is altijd een eer om een atelier te bezoeken.
In de intieme broedplaats van de kunstenaar staat de openbaring van het nieuwste wonder.

Dit keer in het atelier van Nicolas Dings, een fragiel kunstwerk in wording.
Een wiebelige, ronde kaartentoren, waar Goudse pijpen uitsteken.
Pas op, houdt afstand, dadelijk klapt ie in elkaar.
En dan breken de pijpen zeker!

One Working Title 2014 Michael Dean

Qualities of Violence, De aard van de kracht die betekenis verstoort

In geen enkele recensie, zelfs niet in De Groene van vandaag, lees ik twijfel. Bijna iedere auteur neemt de kwaliteit van deze tentoonstelling voetstoots aan en schrijft een ander na: over letters en alfabetten en balonnen. Kennelijk is een Engelse naam en de autoriteit van De Appel garantie voor 'kunst'. Maar is dat terecht?

B Lacrima 14 2014 15Achtergebleven

De Donge vangt hemelwater in overvloed. Zij kolkt zich onvermoeibaar naar de stad.
Onderweg vangt het water regen en dingen uit de lucht: bladeren, vliegen, papier opgezweept door de wind, dansend, drijvend, verdrinkend. Compost voor de bodem.
In een oksel, waar de Donge haar water deelt met het Kromgat, zwelt de bodem van zand en slib tot een streep modder. Vogels schijten er zaad uit tuinen en parken. Wilgenzaad voorop, duikt diep in de drab. Zuurstof, warmte en water blazen er leven in en stuwen een prille kiem omhoog.

Balloondog (detail)De onaanraakbare softporno van een fetisjist 

Daar sta je dan, midden tussen al die blinkend opgepoetste hooglichten van Jeff Koons. Honderden mensen roezemoezen om je heen. Waarover hebben zij het, wat moeten ze in hemelsnaam zo nodig zeggen tegen elkaar? Was het hier maar stil, geconcentreerd. Laten we het geluid uit doen en kijken.

Laura Lima Bonnefantenatelier 2014De kleren van de keizer

Over de enorm brede trap in het middengebouw ga je naar de bovenste verdieping van het Bonnefantenmuseum. Daar kom je na enig rondwandelen terecht in een enorme zaal, die is ingericht als naaiatelier. De zaaltekst schrijft: “Twee kleermakers zijn aan het werk in een groot atelier. In de ruimte zijn alle machines aanwezig om de kleding te kunnen maken.

Prediction 2014 David Jablonowski detail

Maatschappelijk engagement in de kunst

Net voordat we bij de galerie aankomen, zien we een stroom jonge studenten de groene deur binnengaan. We twijfelen niet en sluiten ons aan, misschien zullen we nog iets moois te horen krijgen. Maar nee, er wordt geen toespraak gehouden en geen gesprek gevoerd. Ieder bekijkt de aanwezige kunstwerken voor zichzelf, er wordt nauwelijks gesproken. Alleen de twee docenten die de groep begeleiden, spreken zachtjes, maar intens met elkaar. Na ongeveer tien minuten verlaat de groep, nog steeds in stilte, de galerie. Ik snap er niets van. Zijn wij dan niet in een galerie maar in een tempel, een heiligdom waar niet gesproken mag woorden? Wat een verloren kans. Ik geef het toe: deze kunst is niet gemakkelijk. Maar dat is juist des te meer reden om er over te praten met elkaar, en dan vooral in aanwezigheid van de kunstwerken.

Sculpture 2014 Katja NovitskovaDe open ateliers van de Rijksacademie

Opwinding maakt zich van ons meester. we bezoeken de open ateliers van de rijksacademie in Amsterdam. Dat doen we al jaren. We verwachten er de toekomst.Het is niet zo logisch dat wij er altijd heengaan. Want het voelt niet helemaal lekker. Je bent er eigenlijk een soort voyeur, die binnen kijkt bij kunstenaars die daar eigenlijk nog niet klaar voor zijn.De rijksacademie is geen galerie. Het gaat hier niet om kant-en-klare producten van kunstenaars die hun weg al hebben gevonden. Nee, hier heerst de twijfel. Af is er niets, gereed is er nooit. Hoogstpersoonlijke ontwikkeling krijgt aandacht en daar loop je tussendoor. Je bent getuige van een gebeuren en je vraagt je af: wat bezielt deze mens om dit te proberen, met dit materiaal, deze techniek, in deze vorm? Vaak is de toekomst ook hier op zijn best, een knappe voortzetting van het verleden, ambachtelijk en soms herkenbaar.