(Leestijd: 2 - 4 minuten)

Onbaatzuchtigheid?

Bijna helemaal boven in het gebouw van de ateliers, op de 2e verdieping, heeft Eamon Harnett zijn installatie gebouwd. De massa van alle trappen nog in de benen, gluurt de toeschouwer om de hoek van een openstaande deur en ziet een laboratoriumachtige opstelling van waterbakken. Er is gereutel en gepuf van een waterpomp. De installatie heet Altruïsme ofwel: onbaatzuchtigheid.

(Leestijd: 2 - 4 minuten)

Motherland

Deze tentoonstelling bestaat uit 7 werken die allemaal hetzelfde zijn opgebouwd. Op een landkaart is acrylverf gesmeerd, daaroverheen ligt een half doorzichtige laag bruine latex, op die latex zijn latexborsten geplakt. De landkaarten zijn allemaal verschillend, de acrylbehandeling ook, de lagen latex zijn onregelmatig dik, dun, gerimpeld of gescheurd, de latexborsten verschillen allemaal in vorm, grootte en uithang. Het is dus een serie. Reliëfs, zou ik zeggen, in de traditie van Picasso’s guitaren, assemblages of beter nog collages. De boeiendste vind ik de meest gewonde, met de titel ‘Motherfucker’.  De tentoonstelling heet ‘Motherland’, net als het beroemde lied van Natalie Merchant.

(Leestijd: 2 - 3 minuten)

Meemaken, erbij zijn

Tomás Saraceno - in orbit
(verlengd tot 30 juli 2016)
K21 STÄNDEHAUS, Düsseldorf.

Boven de piazza van K21 zweeft op meer dan 25 m hoogte de reusachtige ruimte-installatie IN ORBIT van kunstenaar Tomás Saraceno. Het is een constructie van stalen netten, die op drie niveaus boven elkaar onder de enorme glazen koepel zijn gespannen. Binnen het in totaal 2500 m² grote netwerk hangen een aantal met perslucht opgeblazen ballonnen, elk met een doorsnede van zo’n 8 m. Bezoekers kunnen de transparante installatie betreden en zich tussen de ballonnen op de netten vrij bewegen.

(Leestijd: 2 - 4 minuten)

Tekst en Uitleg

De opstellingen getuigen van een groot gevoel voor ruimte en monumentaliteit. In het Stedelijk Museum zijn de ruimtes benauwend door hun afgesloten ligging binnen het gebouw, hun grote hoogte en kleine oppervlak. In De Appel zijn de ruimtes verruimend, door hun aaneenschakeling, de menselijke verhoudingen tussen de hoogte en diepte, en het overal toetredende buitenlicht. Beide instellingen vragen dus om een andere behandeling en daarin slaagt Saskia wonderwel. Waarbij De Appel vooral openheid voorop staat, tegenover geslotenheid in het museum. Letterlijk: presentatieruimte tegenover depot.

(Leestijd: 2 - 3 minuten)

Voorwerpen (dingen)

Als gezegd bevinden zich in dit barokke interieur van De Appel, dat door Saskia Noor van Imhoff is teruggebracht tot de stijlkenmerken eenheid, licht en maat, voorwerpen van verschillende klassen.
Soms toont Saskia iets dat een kunstwerk zou kunnen zijn. Bijvoorbeeld het portret van een man, wiens naam of een rol niet vermeld wordt.

(Leestijd: 2 - 3 minuten)

Ruimte

Het werk van Saskia Noor van-Imhoff (1982) in het Stedelijk Museum van Amsterdam en in presentatie-Centrum De Appel gaat over ruimte. Alle gepubliceerde teksten noemen haar werk archeologie, de archeologie van het museum als bewaarplaats, maar dat is niet te zien. Dat is afgeluisterd van de kunstenares. Kritiekloos opgepend.

(Leestijd: 3 - 6 minuten)

Too Much

Het eerste wat opvalt, is het materiaal. Karton, MDF, Zink, autolak, verf, kitsch, glanspapier, aluminiumfolie. We zijn op de eerste verdieping van het Stedelijk Museum in Amsterdam, in de voormalige ‘erezaal’ van de oudbouw. Hier begint volgens de aanwijzingen de overzichtstentoonstelling van Isa Genzken.
Het materiaal doet terugdenken aan de bloeitijd van de assemblages, in de jaren zestig van de vorige eeuw. Goedkope wegwerpartikelen, glimmend en kleurig verpakt, dingen uit de massa-consumptiefabrieken. Maar opvallend genoeg is dat niet waarmee haar oeuvre begint, maar waar het 50 jaar later mee eindigt. Ze begint als serieuze beeldhouwstudent met klei, steen en hout, met vormexperimenten en begrippen als schaal, gewicht, evenwicht, ruimte. In deze tentoonstelling is de chronologie verlaten, belangrijke veranderingen in haar oeuvre zijn door elkaar geplaatst, alsof het nieuwste al in het oudste aanwezig was, en het oudste in het nieuwste terugkeert. Typische samenstellersblik van kenners, verwarrend voor nieuwelingen.

(Leestijd: 3 - 5 minuten)

Viscumdividivi2014Opbouwwerker van de Natuur

Onder een plexiglazen kap ligt een giftige blauwgroene wortelstronk te glanzen in het kunstlicht. Glimlichtjes schitteren op de gladde, onnatuurlijk harde verf. Over het hele gestel, over de takken die er uit omhoog steken, over de knoesten die er in verscholen liggen, ligt hetzelfde, meest turkoois frisse groen, zoals je dat nergens in de natuur kunt vinden.
Zo nadrukkelijk turquoise dat het wel koraal onder water lijkt.