Sleeping Boy, 2016, Oliver Laric, Stereolithography and selective laser sintering,
polyamide, polished epoxy, TuskXC2700T, polyurethane, pearlescent pigment,
water-transfer print, 55 x 111.5 x 101.5 cm
Rotterdam Kunsthal (februari-maart 2017)

Over originelen en kopieën

“Sleeping Boy”, een stilstaande sculptuur van Oliver Laric, stond aan het begin van de tentoonstelling ‘Human / Digital: a symbiotic love affair’, in de Kunsthal, in februari en maart van dit jaar. De sculptuur werd niet door recensenten genoemd. Zonder uitzondering schreven zij over de videoschermen en bewegende beelden van de tentoonstelling en toonden daarmee hun eigen associatie met het woord ‘digital’: het bewegende beeld op internet. Daar horen geen ‘standbeelden’ bij.

Winter’s Passage: Luxor 1985,
Cy Twombly
hout en witte verf, nagels, papier, lijm, sporen van blauw kopersulfaat 53.5 x 105 x 51 cm
Kunsthaus Zürich

De huidige tentoonstelling in het Stedelijk Museum Amsterdam, getiteld Jean Tinguely – Machinespektakel, is chronologisch opgebouwd en neemt je mee langs de ontwikkeling van Tinguely’s oeuvre.
In het begin is de kunstenaar nog jong, vrolijk en enigszins opstandig, zoals het de jeugd betaamt. Gaandeweg wordt hij steeds rijper en je ziet hoe het aantal betekenislagen in zijn werk toeneemt: steeds minder eenduidig wint het aan associatieve rijkdom.

Performatief of niet?

Er ontstaat in mij steeds meer ruimte tussen twee tegengestelde opvattingen van sculptuur: de performatieve, waarbij de kunstenaar en/of een ander mens (publiek) een beslissende rol speelt binnen de opvoering van het kunstwerk, en de statische sculptuur, waarbij een voorwerp alle actie vraagt van de toeschouwer. Performatief (van performance = optreden) werk is tijdelijk, statisch werk is duurzaam. Performatief werk gedraagt zich als een theater-opvoering, statisch werk als een rekwisiet op een podium. Rekwisiet is nieuwe spelling, een slecht soort popularisering van de schrijftaal waardoor je de herkomst van een woord niet meer kunt zien. Rekwisiet komt van het latijnse Requiro = ‘ ik onderzoek’. Volgens Van Dale is een rekwisiet een voorwerp dat nodig is bij een toneelvoorstelling, en als dat zo is wil ik het podium verstaan als de wereld. Een statische sculptuur is in mijn ogen een voorwerp waarmee ik mijn aanwezigheid op de wereld onderzoek.

De Koornmarktspoort in Kampen is onderdeel van het Stedelijk Museum Kampen.
Tot en met afgelopen zondag was daar werk te zien van Thea van Hoften en Yumiko Yoneda.

Hedendaagse Postmoderne Vaas
2014,
maiolica earthenware,
61 x 21 x 22 cm,
unique work (photo Tom Haartsen)

In de NRC van 13 juli 2016 spreekt de nieuwe directeur van de curatoren-opleiding en presentatieruimte ‘De Appel’ in Amsterdam, zich uit over zijn aanstaande beleid:

Blauw van de hemel, blauwer door het wit van de wolken.
Wit van de wolken, witter door het blauw van de hemel.
IJle strengen, slierten in een cirkel.
Archaïsche paardenstaarten.
Rafels van heksenkring.
Zachtheid van dwang.
Kracht van veelvoud.
Grens.
Vilt.
Huis van sjamaan, tovenaar, stamhoeder.
(Wol is warm, blauw is koel).

Het thema van de ronde, opengebroken en transparante, maar toch afgebakende ruimte, vinden we terug bij Francis Bacon, misschien wel de meest intimiderende schilder over pijn.

een oude belofte

Ooit voorgenomen: schrijf nooit over kunstwerken die niet goed zijn. Het helpt niemand en is daarom misbruik van energie. Bovendien is het voor niemand prettig om negatieve kritiek te lezen (betweter!). Het is beter de beschikbare, weinige tijd te wijden aan echte kunst.